مطالعات دینی رسانه

مطالعات دینی رسانه

آینده مدیریت رسانه‌ها در پرتوی اثرگذاری هوش مصنوعی و رسانه‌های نوین بر دین

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت رسانه، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه رهبری و سرمایه انسانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، ایران
چکیده
هدف: این مقاله با عنوان آینده مدیریت رسانه‌ها در پرتوی اثرگذاری هوش مصنوعی و رسانه‌های نوین بر دین نگاشته شده است. به این منظور، عنوان مقاله از تازگی برخوردار است. با توجه به پیشرفت‌های چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی و فناوری‌های نوین رسانه‌ای، نقش و تأثیر این دو عامل بر دین و مدیریت رسانه‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. این پژوهش با پرداختن به موارد ذکرشده، به‌دست‌آوردن نتایجی کارآمد و مفید برای افراد و سازمان‌های مدیریت رسانه‌‌ای را هدف قرار داده است.
روش‌شناسی پژوهش: روش پژوهش کیفی و با استفاده از سناریونویسی آینده‌پژوهی انجام شده است که به تأثیر هوش مصنوعی و رسانه‌های نوین بر دین و آینده مدیریت رسانه‌ها می‌پردازد. بیان چالش‌های آن نیز به مدیران رسانه‌ها کمک می‌کند بهترین استراتژی‌ها را برای استفاده از هوش مصنوعی و رسانه‌های نوین در مدیریت رسانه‌ها پیدا کنند و بتوانند به توسعه دانش در این حوزه کمک کنند.
یافته‌ها: بر اساس یافته‌ها، به نظر می‌‌رسد با رشد سریع و روزافزون تکنولوژی در آینده‌ای نزدیک، شاهد بهره‌گیری و تأثیرپذیری رسانه‌ها از یکدیگر نیز خواهیم بود. به عبارت دیگر شاهد تأثیر و استفاده از فرآیند این فناوری (هوش مصنوعی) در اکثر منابع اطلاعاتی و اطلاع‌رسانی انواع مختلف هرگونه (انتقال) پیام (دینی و غیردینی) به مخاطب و مخاطبان هدف از طریق کانال‌های متفاوت رسانه‌ای خواهیم بود.
بحث و نتیجه‌گیری: سعی شده در این مقاله با بررسی و اشاره به کاربردها یا کارکردهای هوش مصنوعی در صنعت‌های مختلف رسانه‌ای و همچنین شناخت برخی از وظیفه‌های مدیران رسانه‌ای آینده، راهنمایی برای مدیران آینده باشیم و در ادامه پیشنهاداتی نیز به دیگر محققین ارائه دهیم.
کلیدواژه‌ها

  1. بردبار، ملیکا؛ عقیلی، سیدوحید؛ قنبری، شیرین (1397). بررسی پنج عنصر مدل هارولد لاسول در رسانه‌های جمعی باتوجه به ظهور رسانه‌های جدید. رسانه و فرهنگ، 8(2)، 139-170.
  2. جیمز، پارتر (1399). سواد رسانه‌ای. تهران: انتشارات جهاد دانشگاهی.
  3. حاجیانی، ابراهیم؛ قصاع، محمود (1392). آینده و سناریونگاری؛ طبقه‌بندی روش‌ها و دسته بندی سناریوها. راهبرد اجتماعی فرهنگی، 2(3)، 33-62.
  4. حاجی‌احمدی، زهرا (1397). بررسی رابطه تئاتر و دین. چاپ‌شده در: کنفرانس بین‌المللی پژوهش‌های مدیریت و علوم انسانی ایران. (صص.1-19). تهران: دانشگاه تهران.
  5. حاجی‌احمدی، زهرا (1400). اهمیت جایگاه رسانه‌های اجتماعی در صنعت رسانه‌ها. تهران: هجدهمین اجلاس و نمایشگاه فناوری رسانه.
  6. شکرخواه، یونس (1385). سواد رسانه‌ای، یک مقاله عقیده‌ای. رسانه، 17(4)، 27-32.
  7. گلدسته، اکبر (1396). آینده‌نگاری در آموزش عالی مبتنی بر روش سناریونویسی. تهران: مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور.
  8. لاسول، هارولد (1376). ساخت و کارکرد ارتباطات در جامعه. ترجمه نادر درستی. رسانه، (31)، 62-69.
  9. ویندال، سون؛ سیگنایزر، بنو؛ اولسون، جین (1387). کاربرد نظریه‌های ارتباطات. ترجمه علیرضا دهقان. تهران: جامعه‌شناسان.
  10. Agar, Jon.(2020). What is technology?, Annals of Science, 77:3, 377-382pp.
  11. Chermack, T. J., & Coons, L. M. (2015). Integrating scenario planning and design thinking: Learnings from the 2014 Oxford Futures Forum. Futures, Article in Press. DOI:10.1016/j.futures.2015.07.014
  12. Girolimon, Mars. (2023). What is New Media?: Southern New Hampshire University.
  13. Simón, P.F., Koldobika, M. A., Ainara, L. U., & Javier, D. N. (2023). the social dimension of generative artificial intelligence in the media: Profesional de la información, v. 32, n. 2, e320227. DOI:10.3145/epi.2023.mar.27
  14. Laurent, G., Zaher, A., Hernandez, S., & Akram, A. A.(2022). The impacts of artificial intelligence on managerial skills. JOURNAL OF DECISION SYSTEMS.
  15. Noponen, N.(2020). Impact of Artificial Intelligence on Management. EJBO Electronic Journal of Business Ethics and Organization Studies. Vol. 24, No. 2.
  16. Russell, Stuart & Norvig, (2020). Artificial Intelligence: A Modern Approach: 4th Edition.
  17. Schwartz, P. (1991). The art of the long view.New York: Doubleday.
  18. Shtepa, S., Bao, Y., & Osiyevskyy, O.(2023). The impact of artificial intelligence on management practice. In book: Research Handbook on Digital Strategy (pp.324-341)
  19. Porter, M. E. (1985). Competitive advantage: creating and sustaining superior performance. New york.
  20. Voros (2003). “A Generic Foresight Process Framework”, foresight 5 ,3: 10-21.