1. قرآن کریم
2. آشنا، حسام الدین(1387). الگوی هنجاری مطلوب برای رسانه های جدید اسلامی، تعامل دین و ارتباطات. تهران: دانشگاه امام صادق%.
3. آمدی، عبدالواحد (1380). غررالحکم و دررالکلم. ترجمۀ محمّدعلی انصاری. قم: انتشارات امام عصر#.
4. آهی و سوری. محمدّ و زهره (1394). بلاغت ارتباط کلامی در قرآن. سراج منیر. 6(19)، 25-48.
5. ابن فارس، احمد (بی تا). معجم مقاییس اللّغة، مصحح، عبدالسلام محمد هارون. قم: مکتب الأعلام الإسلامی.
6. ابن منظور، محمد بن مکرم (1407). لسان العرب [نسخه الکترونیکی]. بیروت: انتشارات دار الصدر.
7. انصاری، باقر(1386). حقوق ارتباط جمعی. تهران: سمت.
8. بابایی، محمود و فهیمی‌فر، سپیده (1392). ویژگی‌های رسانه‌های نوین و الگوهای ارتباطی. مطالعات ملی کتابداری و سازمان‌دهی اطلاعات.24 (4)، 174-193.
9. برقی، احمد بن محمد(1371). المحاسن. تهران: دارالکتب الاسلامیة.
10. بیرو، آلن (1375). فرهنگ علوم اجتماعی. ترجمه باقر ساروخانی. تهران: کیهان.
11. بی‌نا (1387). درسنامه اصول ارتباطات و مخاطب شناسی. تهران: نشر نهضت.
12. پایگاه اطلاع رسانی کیمیایی وطن (1396). ویژگی‌های رسانه‌های نوین در عصر دوم رسانه‌ها. بازیابی شده در تاریخ 30 آبان 1396 از وبسایت: ir/y04915
13. جعفری، یعقوب (1372). بینش تاریخی نهج‌البلاغه. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
14. جوهری، اسماعیل بن حماد(1426). الصحاح [نسخه الکترونیکی]. بیروت: انتشارات دارالعلم للملایین.
15. حبیب نژاد، ســیداحمد؛ عامری، زهرا (1395). شاخص‌های شــفافیت در حکومت اسلامی (با تأکید بر حکومت علوی). حقوق اسلامی. 30 (49)، 129-157.
16. حرّانی، ابومحمّد (1384). تحف العقول. قم: انتشارات آل علی.
17. خان محمدی، مریجی، عباس زاده. کریم، شمس الله، روح اله (1397). مولفه های نظریه هنجاری رسانه های جمعی در قرآن کریم. اسلام و علوم اجتماعی، 10 (19)، 25-48.
18. خلیل‌بن‌ احمد(1405). کتاب‌ العین. قم: مؤسسة دار الهجرة.
19. خمینی، سید روح الله (1379). تحریر الوسیله. قم: دارالعلم.
20. خندان، محسن (1374). تبلیغ اسلامی و دانش ارتباطات اجتماعی. تهران: سازمان تبلیغات اسلامی.
21. خوشنویس، ناهید (1397). اصول و فنون مصاحبه. تهران: مرکز فرهنگ و هنر.
22. دشتی، محمد (1379). نهج‌البلاغه. قم: مشهور.
23. دلاوری، جواد (1392). بررسی ویژگی‌های پیام فرست در تبلیغ دینی از دیدگاه قرآن کریم. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشکده صدا وسیما، دانشگاه صدا و سیما.
24. دهخدا، علی‌اکبر (1377). لغت‌نامه دهخدا. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
25. دیلمی، حسن بن ابی الحسن(1412). ارشاد القلوب. قم: رضی.
26. راغب اصفهانی، حســین بن محمد (1412). المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی. بیروت: دارالقلم.
27. رسولی، حجّت (1380). تأمّلی در تعریف بلاغت و مراحل تکامل آن. پژوهشنامه علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی(علمی ـ پژوهشی)، (31)، 89-98.
28. رفیع‌پور، فرامرز(1378). آنومی یا آشفتگی اجتماعی. تهران: سروش.
29. رهبر، محمدتقی(1371). پژوهشی در تبلیغ. تهران: سازمان تبلیغات.
30. زورق، محمدحسن (1386). ارتباطات و آگاهی ( مفاهیم، مبانی و روش‌ها). تهران : انتشارات دانشـکده صدا و سیما.
31. ستوده، هدایت‌الله(1373). مقدمه‌ای بر آسیب‌شناسی اجتماعی. تهران: آوای نور.
32. شاه‌علی، احمدرضا (1390). اخلاق رسانه و حریم خصوصی؛ رویکردی اسلامی. بازیابی شده در تاریخ 18 بهمن 1402 از وبسایت:

https://cfoia.farhang.gov.ir/fa/newsagency/1562

33. شریعتی سبزواری (1379). رسالت تبلیغ، مجموعه مقالات همایش نقش آموزش در تبلیغ دین. قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
34. شمیسا، سیروس (1384). معانی. تهران: نشر میترا.
35. صدر، سید محمدباقر(1378). المدرسه القرآنیه [نسخه الکترونیکی]. قم: نشرالمجمع العلمی للشهید الصدر.
36. طب‍اطب‍ایی، سید م‍ح‍م‍دح‍س‍ی‍ن(1382) ت‍ف‍س‍ی‍رال‍م‍ی‍زان. ترجمه سید م‍ح‍م‍دب‍اق‍ر م‍وس‍وی‌ه‍م‍دان‍ی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
37. عبدالهی، حسن(1387). درآمدی برروش ها، فنون و مهارت های تدریس. تهران: علامه.
38. علی‌عسکری، عبدالعلی (1394). مدیریت رسانه نگرشی نو. تهران: دانشگاه صداوسیما.
39. فراهیدی، خلیل بن احمد(1402). العین. قم: هجرت.
40. فرجاد، محمدحسین(1374). آسیب‌شناسی اجتماعی و جامعه‌شناسی انحرافات. بی‌جا: بدر.
41. فرهنگى، على اکبر(1374). ارتباطات انسانى. تهران: مؤسسه خدمات فرهنگى رسا.
42. فقیهی پزشکی، فاطمه (1391). هنجارهای گفتاری در روابط اجتماعی در قرآن. موسسه آموزش عالی حوزوی معصومیه خواهران.
43. قرائتی، محسن (1384). تفسیر نور. تهران: مرکز فرهنگی درس‌هایی از قرآن.
44. قرشی، سیدعلی اکبر(1377). تفسیر احسن الحدیث. تهران: بعثت.
45. قرشی، علی اکبر(1364). قاموس قرآن. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
46. قمى، عباس(1414). سفینة البحار. قم: انتشارات اسوه.
47. کاشفی، محمدرضا (1384). مبانی، ویژگی‌ها و آفات گفت و گو از منظر قرآن. قم: مرکز مدیریت حوزه علمیه قم.
48. کراکر، آرتور(1380). جامعه‌شناسی؛ انسان‌گرایی دیجیتال؛ دنیای پردازش‌شدۀ مارشال مک‌لوهان. ترجمۀ زهره بیدختی. رسانه، (48)، 32-51.
49. کلینی، محمدبن یعقوب (1365). اصول کافی. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
50. مبلغی، احمد(1384). جایگاه و آداب گفت‌و گو در قرآن؛ مجموعه مقالات استراتژی تقریب مذاهب اسلامی. تهران: مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی.
51. مصدری، فاطمه؛ حسینی، سیدحسن (1397). ماهیت رسانه‌های نوین: رسانه و فرهنگ. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی. 8 (2)، 189-212.
52. مک‌کوایل، دنیس (1380). مخاطب‌شناسی. ترجمه مهدی منتظرقائم. تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها.
53. نراقی، مهدی(1408). جامع السعادات. بیروت: اعلمی.
54. نوری، میرزا حسین(1408). مستدرک الوسائل. بیروت: مؤسسة آل البیت لاحیاء التراث.
55. Thompson, John B. (1995). The media and modernity: A social theory of the media. Stanford, CA: Stanford University Press.
56. Manovich, Lev (2001). The language of new media. USA: Massachusetts institute of Technology.