هدف: هدف از این پژوهش بررسی سبک گفتارنویسی در سریال‌های تاریخی-مذهبی داوود میرباقری است و به دنبال پاسخ این پرسش است که گفتارها، اعم از دیالوگ‌ها و مونولوگ‌ها در این آثار چه ویژگی‌ها و چه نقاط قوت و ضعفی دارند.
روش‌شناسی پژوهش‌: پژوهش حاضر با روش توصیفی‌تحلیلی و با مطالعۀ چهار سریال امام علی، مسافر ری، معصومیت ازدست‌رفته و مختارنامه به مثابه متن تصویری، گفتارها را از حیث «کهن‌گرایی و توهم تاریخی بودن»، «اصل صحت و تناسب» و «مناسب‌سازی برای مخاطبان» مورد بررسی قرار می‌دهد و در این راه از گردآوری اطلاعات به شیوۀ کتابخانه‌ای نیز بهره می‌برد.
یافته‌ها: از حیث توهم تاریخی بودن ویژگی‌هایی همچون: «استفاده از واژگان، اسلوب‌ها و دستور زبان تاریخی»، «حذف نشانۀ مفعولی»، «جملات آهنگین و آرایه‌های لفظی» و نیز «صناعات بیانی» در آثار منتخب داوود میرباقری دیده می‌شود. همچنین از جهت اصل صحت و تناسب، سه ویژگی «اصطلاحات و ساختارهای جعلی»، «به‌کارگیری اشتباه کلمات» و «استفاده از واژه‌های بیگانه» در این آثار مشهود است. مناسب‌سازی گفتارها برای مخاطبان تلویزیون نیز از دو طریق «استفاده از ضرب‌المثل‌های ایرانی و اشعار فارسی» و نیز «بیان محاوره و ادبیات عامیانه» مورد توجه قرار گرفته است.
بحث و نتیجه‌گیری: نویسنده کوشیده است با استفادۀ توأمان از زبان محاوره و اصطلاحات عامیه و نیز اسلوب‌ها و واژگان کهن، در گفتارنویسی سریال‌ها میان زبان تاریخی‌نما و عامیانه تعادل برقرار کند.